خان جم‌جاه ، فريدون‌فر ، فرخنده سير * آنكه كرده است خدايش ز خوانين ممتاز آنكه بر قصر جلالش نبرد هرگز پى * سالها گر بكند طاير فكرت پرواز داورا ايكه بود مزرع اميد همه * سبز از ابر عطاى تو چه در رى چه حجاز با همه فقر به قهپايه مرا مزرعه‌ايست * كآب او نيست به مقدار وضو بهر نماز گر نه باران عطاى تو به كشتم بارد * خشك‌سالى فكند در دل من سوزوگداز از سيد نياز است كه در وقت داشتن لقب نظام الدولهء او گفته است : اى سمند بادپا عزم تكاپو چون كنى * خاك نعلت سرمه‌سا در ديدهء گردون كنى مىتوانى شرق و غرب آرى به زير پا اگر * با ركاب فخر دوران زين خود مقرون كنى داور دوران ، نظام دولت شاه جهان * آنكه زيبد معن را از جود او مطعون كنى و له ايضا اى امين الدولهء ظل الهى ، ايكه هست * خاك درگاه تو كحل ديدهء اهل جهان بىوجودت اصفهان همچون تن عارى ز سر * مردمش دور از درت چون قالب خالى ز جان از قصيده ميرزا وفاى شاعر است :